ولی بهترین بوته‌ای باش كه در كناره راه می‌روید.

اگر نمی‌توانی بوته‌ای باشی،علف كوچكی باش و چشم‌انداز كنار شاه راهی

 را شادمانه‌تر كن.......

اگر نمی‌توانی نهنگ باشی، فقط یك ماهی كوچك باش،

ولی بازیگوش‌ترین ماهی دریاچه!

همه ما را كه ناخدا نمی‌كنند، ملوان هم می‌توان بود.

در این دنیا برای همه ما كاری هست كارهای بزرگ،

كارهای كمی كوچكتر و آنچه كه وظیفه ماست،

چندان دور از دسترس نیست.

اگرنمی‌توانی شاه راه باشی،كوره راه باش،

اگر نمی‌توانی خورشید باشی، ستاره باش،

با بردن و باختن اندازه ات نمی گیرند.

هر آنچه كه هستی، بهترینش باش..........

 و دوباره چنان که گويي وام سنگين اشک هايم را نپرداخته ام دست به گريه مي زنم. اما اي محبوب عزيز من اگر در اين ميان ياد تو کنم غم از دل يکسره بيرون مي رود. زيرا حس مي کنم که در زندگي هيچ چيز را از دست نداده ام.
بارها سپيده درخشان بامدادي را ديده ام که با نگاهي نوازشگر بر قله کوهساران مي نگريست.
گاه با لب هاي زرين خود بر چمن هاي سرسبز بوسه مي زند و گاه با جادوي آسماني خويش آب هاي خفته را به رنگ طلايي در مي آورد.
بارها نيز ديده ام که ابرهاي تيره چهره فروزان خورشيد آسمان را فرو پوشيدند. مهر درخشان را واداشتند تا از فرط شرم چهره از زمين افسرده بپوشاند و رو در افق مغرب کشد.
خورشيد عشق من نيز چون بامدادي کوتاه در زندگي من درخشيد و پيشاني مرا با فروغ دلپذير خود روشن کرد. اما افسوس. دوران اين تابندگي کوتاه بود زيرا ابري تبره روي خورشيد را فرا گرفت. با اين همه در عشق من خللي وارد نشد زيرا مي دانستم که تابندگي خورشيد هاي آسمان پايندگي ندارد.

بگذار نه هم قافيه ی هم باشیم و نه در رديف هم ... که سپيد و آزاد؛ آزاد و پاک اصلا نه...
بگذار به جای عروض و قافيه : تو ســــيب باشی، من پنــــجره ،
تا چشم های کودک احساس  هر روز از من به تو خيره شود...می دانی، اين قصه که به آخر برسد
هيچ چيز روی صفحه باقی نمانده است

جز " من و تو

                                    اگر به خودم باشد، می خواهم آغاز کنم، تا: ‏

                           آغازگر باشم درپناه بهترین سرآغاز

                                                             آغازگر باشم بامدد از علی (علیه السلام)

                            تا شروع کنم با توبودن را، در تمامی گاه ها،

                                                            در لحظات طوفانی‏ات؛ تا لحظه هایی که از

                             فرط خوشحالی بال در می آوری،در لحظه های

                                                            دلتنگی تا قرار، از سکوت من تا غوغای تو و

                                                          در تمامی گاه ها...

                                                             ...آغازم می کنی؟